Firma Raytheon powstała w 1922 r. u boku słyn­nej uczelni Massachussetts Institute of Technology w Cambridge pod Bostonem. Obecną nazwę nosi od 1925 r. Od początku pra­co­wano tu nad radio­lo­ka­to­rami róż­nych typów. Jeden z czte­rech głów­nych oddzia­łów firmy – Raytheon Integrated Defense Systems jest wła­śnie tym pierw­szym, pier­wot­nym Raytheonem, jako że pozo­stałe oddziały w więk­szo­ści powstały na bazie kupio­nych innych firm.

Dwa spo­śród pozo­sta­łych oddzia­łów firmy – Raytheon Missile Systems z Tuscon w Arizonie (dawny Hughes Missile Plant) oraz Raytheon Space and Airborne Systems z McKinney w Teksasie, wcze­śniej miesz­czący się w El Segundo w Kalifornii (dawny Hughes Electronics Systems) – powstały z prze­or­ga­ni­zo­wa­nia woj­sko­wych czę­ści Hughes Aircraft Company i Texas Instruments z Lewisville w Teksasie, kupio­nych w latach 1996 – 1997. Wszystkie opra­co­wane przez te firmy kie­ro­wane poci­ski rakie­towe (Hughes AIM-120 AMRAAM, Hughes AGM-65 Maverick, Hughes BGM-71 TOW, Texas Instruments AGM-88 HARM, Texas Instruments Paveway), a także poci­ski opra­co­wane przez General Dynamics Missile Division z Pomona w Kalifornii, kupio­nej przez Hughes w 1992 r. (BGM-109 Tomahawk, FIM-92 Stinger, AGM-129 ACM i RIM-66 Standard, od któ­rych swój począ­tek bie­rze RIM-161 Standard SM-3) znaj­dują się w ofer­cie Raytheon Missile Systems. Z kolei radio­lo­ka­tory opra­co­wane przez obie firmy – Hughes APG-63 (F-15 Eagle), Hughes APG-65 (F/A-18 Hornet), Hughes APG-70 (F-15E Strike Eagle), Hughes APG-73 (F/A-18 Super Hornet), Texas Instruments APQ-146 (MH-60K Blackhawk), Texas Instruments APQ-168 (MH-60G Pave Hawk), Texas Instruments APQ-174 (MH-47E Chinook) oraz urzą­dze­nia elek­tro­op­tyczne opra­co­wy­wane głów­nie przez Texas Instruments są obec­nie dalej roz­wi­jane i wspie­rane logi­stycz­nie przez Raytheon Space and Airborne Systems. Oba oddziały mają swoje pla­cówki, w tym zakłady pro­duk­cyjne roz­rzu­cone w Kalifornii, Arizonie i Teksasie.

Oddział Intelligence, Information and Services został sfor­mo­wany dopiero w 2013 r.; jego zarząd ulo­ko­wano w Dulles w Wirginii. Oddział ten zaj­muje się sie­ciami kom­pu­te­ro­wymi, roz­wią­za­niami tele­in­for­ma­tycz­nymi dla woj­ska, łącze­niem i obróbką danych. Aby osią­gnąć wysoki poziom w dzie­dzi­nie, która tra­dy­cyj­nie nie była domeną Raytheona, firma ta wyku­piła w latach dzie­więć­dzie­sią­tych kilka innych firm wyspe­cja­li­zo­wa­nych w tej branży, w tym E-Systems Inc z Dallas – firmę zało­żoną jako oddział elek­tro­niki woj­sko­wej Ling-Temco-Vought w 1964 r. – LTV Electrosystems, Inc. Po zaku­pie­niu firmę uzu­peł­nioną innymi zaso­bami włą­czono do Raytheona jako Raytheon Intelligence and Information Systems. Kiedy w 2013 r. połą­czono ją z Raytheon Technical Services Company z Dulles w Wirginii, prze­nie­siono tam sie­dzibę nowego połą­czo­nego oddziału, zna­nego jako Raytheon Intelligence, Information and Services. Dodatkowo doszło teraz zarzą­dza­nie, admi­ni­stro­wa­nie i obsługa tech­niczna sieci kom­pu­te­ro­wych oraz struk­tur tele­in­for­ma­tycz­nych.

Oddział Raytheon Integrated Defense Systems, który ma swoje zakłady w pół­nocno-wschod­niej czę­ści Stanów Zjednoczonych, w Massachussetts i na Rhode Island, to naj­star­sza część firmy Raytheon, bez­po­śred­nio kon­ty­nu­ująca tra­dy­cję American Appliance Company, zało­żo­nej w 1922 r.

W tymże roku wykła­dowca sław­nego Massachussetts Institute of Technology i nauko­wiec – elek­tro­nik, dr Vannevar Bush, przed­sta­wił swemu przy­ja­cie­lowi, fizy­kowi z Uniwersytetu Harvarda, Charlesowi G. Smithowi, uzdol­nio­nego jego zda­niem inży­niera – Laurence’a Marshalla. Cała trójka szybko zna­la­zła wspólny język i wkrótce zało­żyli firmę zaj­mu­jącą się pro­duk­cją cichych (sprę­żar­ko­wych) lodó­wek domo­wych American Appliance Company. Firma powstała w Cambridge na przed­mie­ściach Bostonu, nie­da­leko od Massachussetts Institute of Technology. Sprężarkowe lodówki domowe były wów­czas nowo­ścią, a zostały opra­co­wane przez Charlesa G. Smitha, nato­miast Laurence Marshall wniósł nie­zbędny kapi­tał na uru­cho­mie­nie przed­się­wzię­cia. W 1924 r. w fir­mie pod­jęto pro­duk­cję ele­men­tów elek­tro­nicz­nych – głów­nie lamp próż­nio­wych. W tym celu zaku­piono prawa paten­towe do próż­nio­wych pro­stow­ni­ków uży­wa­nych w ówcze­snych radio­sta­cjach, kupu­jąc te prawa w fir­mie American Research and Development Corporation. Prostowniki te pozwa­lały na zasi­la­nie domo­wych radio­od­bior­ni­ków bez­po­śred­nio z sieci, wcze­śniej uży­wano bowiem kło­po­tli­wych i kosz­tow­nych bate­rii.

Wkrótce pod­jęto też pro­duk­cję kla­sycz­nych wzmac­nia­ją­cych lamp elek­tro­no­wych na potrzeby coraz bar­dziej roz­wi­ja­ją­cego się w Stanach Zjednoczonych prze­my­słu elek­tro­nicz­nego, pro­du­ku­ją­cego przede wszyst­kim radia do użytku domo­wego oraz radio­sta­cje woj­skowe i cywilne (np. lot­ni­cze).

Cały artykuł jest dostępny na stronie wydawnictwa oraz tutaj.

wróć do: Patriot w mediach